Yangon မှာ လေးနှစ်တာတာဝန်ထမ်းဆောင်မှု ပြီးဆုံးခါနီးမှာ Italy ရဲ့ Head of Mission ဖြစ်တဲ့ Nicolò Tassoni Estense က နှစ်ပေါင်း ခုနှစ်ရာကျော် ဆက်သွယ်မှုတွေ၊ အရှိန်လျှော့ပြီးနေထိုင်သင်ယူခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံတွေ၊ နောက်ကျန်ထားမယ့် sketchbook အကြောင်းကို ပြန်လည်မျှဝေပါတယ်။
ငါးရောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမကို မကြာခင် Madonna တစ်ယောက်လို မြင်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။
Pazundaung Market ထဲက သူမရဲ့အသေးစားဆိုင်မှာ မနက်ဖမ်းထားတဲ့ငါးတွေကို အရှေ့မှာခင်းထားပြီး ထိုင်နေတဲ့အချိန်—အပေါ်မိုးခေါင်က နည်းနည်းပေါက်နေတဲ့နေရာကနေ လင်းလာတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမမျက်နှာပေါ်ကို ထိပ်တည့်တည့် ဖြတ်ကျလာတယ်။ သူမ ပြုံးတယ်။ ဆိုင်ရှေ့ဘက်မှာ sketchbook ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရပ်လိုက်တယ်။ သူမြင်တာက တကယ်ရှေ့မှာရှိတာတင်မဟုတ်ဘူး။ သူမြင်တာက Caravaggio ရဲ့လက်ရာလို—အလင်းနဲ့အရိပ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်နေတဲ့ chiaroscuro၊ လမ်းဘေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အလင်းရဲ့ပုံစံနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသလိုမျိုး။
Diplomat တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုအချိန်ကာလအလယ်မှာ ဒီလောက်ထိ စိတ်ထိခိုက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောကြပေမယ့် Nicolò Tassoni Estense က Myanmar မှာ လေးနှစ်နေခဲ့တဲ့အချိန်တစ်လျှောက်မှာ “Diplomat ဆိုတာ ဘာလုပ်ရမယ်၊ မလုပ်သင့်ဘူး” ဆိုတဲ့စည်းကမ်းတွေကို တိတ်တိတ်လေး လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာပဲ။
“ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာရဲ့ ၉၀% က job description ထဲမှာ မပါတာတွေပါ”
သူက ဒီစကားကို drama မပါဘဲ သာမာန်လိုပဲ ပြောတယ်။ Yangon ရှိ Italian Embassy ရဲ့ residence ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ထိုင်ပြီး သူ့ posting ပြီးဖို့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တဲ့အချိန်။ Exhibition တစ်ခု လုပ်ပြီးသား၊ မကြာခင်ထုတ်မယ့် စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိနေပြီး—သူ့အတွက် အံ့သြစရာနဲ့ပဲ—Myanmar ကျောင်းသား ၅၀၀ လောက်ကို Italy တက္ကသိုလ်တွေကို ပို့နိုင်ခဲ့ပြီးသား၊ သူမရောက်ခင်ကတော့ အနည်းငယ်သာရှိခဲ့တာ။
Yangon က လူတွေက ထွက်ခွာတော့မယ့် diplomat တစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုးပြောကြတာ ရှားပါတယ်။ အခမ်းအနားတွေတက်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ တကယ်ကို လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် သတိရတဲ့ ချစ်ခင်မှုမျိုးနဲ့ပါ။
သူက ဒီချီးကျူးမှုတွေကို လက်မခံချင်သလို လက်ညှိုးလှုပ်ပြီး “ဒါက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ပြောတယ်။ “လူတွေ မင်းကို မမှတ်မိတော့အောင် မသွားဘဲထားခဲ့တာပဲ”
စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ဆောက်ထားတဲ့အလုပ်ဘဝ
Tassoni Estense က Rome မှာ Italian Foreign Service ထဲ ဝင်ခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၁ နှစ်က—သူပြောရတာကြိုက်တာက အဲ့နှစ်မှာပဲ ဝန်ကြီးဌာနက ကွန်ပျူတာတွေကို အလုပ်ခန်းထဲကို လက်နဲ့တွန်းပြီး သယ်ဝင်နေတဲ့အချိန်ပါ။ အဲ့နောက် သူကို India, Egypt, Japan, Republic of Congo စတဲ့နေရာတွေမှာ စုစုပေါင်း ၇ ကြိမ် ပို့ဆောင်ခံရပြီး အဲဒီထဲက နှစ် ၂၀ ကျော်ကို ပြည်ပမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။
သူ့ career ကို တစ်ခုတည်းနဲ့ ချုပ်ပြောရမယ်ဆိုရင်—curiosity လို့ပဲ ပြောတယ်။ “ဒါဟာ specialization မဟုတ်ဘူး။ စူးစမ်းလိုစိတ်က မောင်းနှင်တဲ့ career ပါ။ အဲ့ဒီ curiosity ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် humility လည်းပါ—ကိုယ်မြင်တဲ့ lens တစ်ခုတည်းကိုပဲ အမှန်လို့ မယူဆဘဲ နေတတ်တာ” ခဏရပ်ပြီး “Italian food ကိုတော့ မပါဘူးနော်—ဒါကတော့ အခြား discussion တစ်ခုပါ” လို့ ဟာသထည့်ပြောတယ်။
ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့အရာတွေကို ထိန်းထားရင်း ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကွဲပြားမှုတွေကို လက်ခံတတ်တာ—ဒါက Yangon မှာ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုလုံးကို လမ်းညွှန်ထားတဲ့အချက်ပါပဲ။
လေးနှစ်အရင် Myanmar ကို ပထမဆုံးရောက်ချိန်မှာ အံ့သြစရာက—ဒီနေရာက “posting အသစ်” တစ်ခုလို မခံစားရတာ။ “အိမ်လို ခံစားရတာ လွယ်ပါတယ်။ လူတွေ အရမ်းပဲ ဖော်ရွေကြတယ်။ entrepreneurship စိတ်၊ လူမှုချိတ်ဆက်မှုတွေ—အဲ့ဒီ positive energy က ကျွန်တော့် approach ကို လုံးဝ သတ်မှတ်ပေးသွားတယ်” လို့ပြောတယ်။
နိုင်ငံရေးအခြေအနေကတော့ “လုပ်ချင်တဲ့အရာတွေ အများကြီးကို မလုပ်နိုင်အောင် ကန့်သတ်ထားတယ်” လို့ သူဝန်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီကန့်သတ်မှုတွေကပဲ သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်လာတယ်လိုမျိုး သူပြောတယ်။ “ဒီလို challenging situation ကြောင့်ပဲ လေးနှစ်တာက ပိုပြီး intense ဖြစ်ပြီး အကျိုးရှိခဲ့တယ်”
Archive ထဲမှာ လျှို့ဝှက်နေတဲ့ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀
သူ့ posting ပြီးသွားပြီးနောက်လည်း ကျန်နေမယ့် project တစ်ခုရှိတယ်ဆိုရင်—လူအများ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု—Italy နဲ့ Myanmar ကြားမှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ကျော် တရားဝင်မှတ်တမ်းရှိတဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကို စနစ်တကျ သုတေသနလုပ်ထားတဲ့ အလုပ်ပါ။
သူမရောက်ခင် ဒီသမိုင်းတစ်ခုလုံး ရှိနေတယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ လူအများစုလည်း မသိကြဘူး။ Academic journal တွေထဲမှာပဲ ရှိနေတဲ့ ဒီသမိုင်းကို သူက မတော်တဆတွေ့ပြီး ပြန်လည်တူးဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။
“အခုခေတ်က စိုးရိမ်စရာများတဲ့အချိန်ပါ။ လူတွေ reality ကို မြင်တဲ့နည်းက short-term ဖြစ်လာပြီး emotional ဖြစ်လာတယ်။ သမိုင်းကတော့ balm လိုပါပဲ။ အချိန်ကြာရှည်အတွင်းကနေ ကြည့်နိုင်အောင် လုပ်ပေးတယ်။ အခုခံစားနေရတာ အရေးကြီးတယ်—ဒါပေမယ့် ပိုကြီးမားတဲ့အရာတစ်ခုထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာဆိုတာ နားလည်လာစေတယ်”
သူ့ desk ထဲမှာထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြတယ်—၁၉ ရာစုအဆုံးပိုင်းက Italian archive ထဲက ရှာတွေ့ထားတာ။ Italian နဲ့ Burmese လူတစ်စု Mandalay အပြင်ဘက် ကျေးလက်မှာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စားသောက်နေကြတာ။ Myanmar အစားအစာလည်း ရှိတယ်၊ Italian wine လည်း ရှိတယ်။ “ဒါပဲ conviviality ပါ။ ကိုယ်ဘယ်နေရာကလာပြီး ဘယ်နေရာကိုရောက်လာတာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်။ ဒီပုံက ကျွန်တော့် exhibition တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုတယ်”
သူ့စာအုပ်—The Golden Thread Between Italy and Myanmar—ကတော့ “အချိန်နဲ့ပြိုင်နေတယ်” လို့ပြောပြီး ထွက်ခါနီးအတွင်း ထုတ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတယ်။
အရေးကြီးဆုံးကတော့—“Italian Embassy က Ne Win ခေတ်၊ Than Shwe ခေတ်—Myanmar က အတော် isolated ဖြစ်နေတဲ့အချိန်တွေမှာတောင် မပိတ်ဘူး။ အမြဲတမ်း Italian presence ရှိခဲ့တယ်။ Attention အမြင့်ဆုံးမဟုတ်တဲ့အချိန်တွေမှာတောင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။ Headlines မဝင်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်—long-term asset တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတယ်”
သူ မမေ့မဖြစ် နှစ်ခု
ပြန်ယူသွားမယ့်အရာ ဘာလဲဆိုတော့—နှစ်ခုရွေးတယ်။
ပထမတစ်ခုက embassy ရဲ့ open events တွေ—cultural fair တွေ၊ food evening တွေ၊ လူရာနာမည်စာရင်းမပါတဲ့ Myanmar လူရာချီ လာရောက်ပူးပေါင်းကြတဲ့ပွဲတွေ။ “conflict နဲ့ polarisation တွေကြားထဲမှာ ဒီလိုနေရာတွေက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိလာတယ်”
ဒုတိယက ကျောင်းသားတွေ။ သူ့အချိန်အတွင်း Myanmar ကျောင်းသား ၅၀၀ နီးပါး Italy တက္ကသိုလ်တွေတက်နိုင်ခဲ့ပြီး drop out တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ “Myanmar လူငယ်ထူးချွန်တွေကို အခွင့်အရေးပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ သူတို့ ပြန်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”
ဒီ project နှစ်ခုနောက်က ယုံကြည်ချက်တစ်ခုရှိတယ်။ “လူတိုင်းမှာ လိုအပ်ချက် နှစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ခုက ဝမ်းဗိုက်ပြည့်ဖို့—ဒါ survival။ အစားအစာမှာ sacred ဖြစ်တဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။ လူတွေကို ချိတ်ဆက်ပေးတယ်။ နောက်တစ်ခုက စိတ်အာဟာရ။ အခက်အခဲကြားမှာတောင် လူတွေက culture နဲ့ beauty ကို လိုချင်တယ်။ ဒါက luxury မဟုတ်ဘူး—basic need ပါ”
Algorithm ခေတ်ထဲက diplomat ရဲ့တာဝန်
၃၁ နှစ်အတွင်း သူ့အလုပ်လောက ဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ သူမြင်ခဲ့ပြီးသား။ Automation၊ data-driven process တွေကြောင့် diplomacy ရဲ့အရသာ ပျောက်သွားနေသလား?
“ဟုတ်တယ်။ သေချာတယ်” လို့ သူမလန့်ဘဲ ပြောတယ်။ “Technology က possibility တွေဖွင့်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် လူတွေက risk ယူချင်စိတ်၊ တာဝန်ယူချင်စိတ်၊ ကိုယ့်စိတ်သဘောနဲ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို မစွန့်သင့်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ decision တစ်ခုကို လူတစ်ယောက်ကပဲ ယူရမယ်—experience နဲ့ moral judgment ပေါ်မူတည်ပြီး။ AI မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အရာတွေပါ။”
“Junior တွေကို အမြဲပြောတယ်—procedure က method ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဆုံးမှာ decision ပဲ အရေးကြီးတယ်”
နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ “အခုခေတ်က ideology နောက်ကွယ်ကနေ ထွက်လာပြီဆိုပေမယ့် လူတွေ ပိုပြီး open ဖြစ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ရင်—အပြန်အလှန် black & white ဖြစ်လာတယ်။ မှန်တာ၊ မှားတာကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ သတ်မှတ်ချင်တဲ့ tendency ရှိလာတယ်။ ဒါက diplomacy အတွက် အန္တရာယ်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖြေရှင်းချက်က complexity ထဲမှာပဲ ရှိတယ်—nuance တွေ၊ alternative path တွေထဲမှာ”
Diplomat တစ်ယောက်ဆိုတာ ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါ
စာအုပ်တွေကလည်း သူ့ဘဝထဲမှာ အရေးကြီးတယ်။
သူ့ကိုယ်သူ “ဒီအရာတွေမှာ မကောင်းဘူး” လို့ ပြောတတ်ပေမယ့် အဲဒါက self-deprecating ဟာသပဲ။
“Diplomat ဆိုတာ working hours မရှိဘူး။ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်တောင် diplomat ပဲ။ နေရာတစ်ခုရဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုလုံးက professional life ထဲကို ဝင်လာတယ်။ Tourist နဲ့ traveller ကွာခြားချက်ကို လူတွေပြောကြတယ်—tourist က ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံရိုက်ပြီး ပြန်သွားတယ်။ Traveller က နားလည်ချင်တယ်၊ လိုက်လျောချင်တယ်၊ ပြောင်းလဲချင်တယ်။ Diplomat ကတော့ ultimate traveller လို့ ပြောလို့ရတယ်—အချိန်ရှည်ရှည်နဲ့၊ တဖြည်းဖြည်း သွားတဲ့ခရီး”
Drawing လုပ်တာကို သူ meditation နီးပါးလို သဘောထားတယ်။ “နေရာတစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်စေတဲ့အရာတစ်ခုခုကို အမြဲဖမ်းမိတယ်—လူတွေ မမြင်တဲ့ beauty တွေ၊ လမ်းဖြတ်သွားတဲ့မျက်နှာ၊ သံယောဇဉ်မဲ့တဲ့တံခါးဟောင်း—ကြည့်တဲ့နည်းပေါ်မူတည်ပြီး spiritual grace တစ်ခုရသလို ဖြစ်သွားတယ်”
Marcus Aurelius နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တဲ့အခါ သူက ချက်ချင်းပဲ “အဲ့ဒါတော့ မျက်နှာမြင့်သွားပြီ” လို့ ပြန်ပြောတယ်။
Lunario Birmano: Burmese Almanac
Yangon မှာ soft launch လုပ်ထားပြီး မကြာခင် Italy မှာ official release ထွက်မယ့် သူ့စာအုပ်က သူ့အတွက် personal အများဆုံး project ဖြစ်တယ်။ English title က A Burmese Almanac ဖြစ်ပြီး Italian title Lunario Birmano ကို သူပိုနှစ်သက်တယ်။
Lunario ဆိုတာ Italian ရွာဓလေ့ထဲမှာ နှစ်စဉ်ထုတ်တဲ့စာအုပ်တစ်မျိုး—ရာသီအလိုက်ဆေးနည်းတွေ၊ saint တွေ၊ recipe တွေ၊ ရာသီဥတုဆိုင်ရာ သိကောင်းစရာတွေ ပါဝင်တယ်။ သူက ဒီ format ကို ကြိုက်တာက အရာအားလုံး ထည့်လို့ရလို့ပါ။
“ဒီစာအုပ်က linear မဟုတ်ဘူး—diary လိုမျိုးပဲ။ လေးနှစ်တာအတွင်း Myanmar ကို ကျွန်တော်မြင်တဲ့ပုံရိပ်တွေကို စုထားတာ။ Diplomatic life ပြင်ပက ကျွန်တော်မြင်ခဲ့တာတွေ။ Drawing က random memory မဟုတ်ဘူး—experience ကို condensed လုပ်ထားတာ။ နောက်မှာ ကိုယ့်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ချန်ထားခဲ့နိုင်တယ်”
Yangon မှာ soft launch လုပ်တာက—စာအုပ်ထဲပါဝင်တဲ့လူတွေကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်ကြည့်နိုင်အောင် လို့ပါ။
ကလေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ပန်းချီ
အကြိုက်ဆုံးပုံတစ်ပုံကို ရွေးရမယ်ဆိုတော့ သူခဏစဉ်းစားပြီး sketchbook ကို လှည့်ပြတယ်။
ပုံထဲမှာ လူငယ်တစ်ယောက်က မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးချင်း ဆက်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ ကလေးကို pink blanket နဲ့ဖုံးထားတာကြောင့် သူက မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့တယ် (တကယ်တော့ ယောက်ျားလေး)။ Yangon ရဲ့ အခက်အခဲအများဆုံးနေရာတစ်ခုမှာ ရိုက်ထားတာ—Italian NGO တစ်ခုက ကလေးပညာရေးအတွက် ကြိုးစားနေတဲ့နေရာ။
“ပထမဆုံး သွားရောက်တဲ့နေ့ပါ။ အဲ့ဒီနေရာမှာ အခက်အခဲတွေကြားကနေ ဒီလူငယ်က ကလေးကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။ သူကြည့်တဲ့နည်းမှာ အချစ်အပြည့်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ environment ထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ကြည့်နေကြတာ—လူသားတွေအပေါ် ယုံကြည်မှု ပြန်ရလာစေတဲ့အရာတစ်ခုပါ”
သူ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး နောက်မှ ပန်းချီဆွဲတယ်။ ပထမ version ကို လူငယ်ကို ပြန်ပေးခဲ့တယ်။
“အဲ့ဒီကလေးက အခု NGO ရဲ့ kindergarten ထဲမှာ တက်နေပြီး အတန်းထဲမှာ အလှုပ်ရှားဆုံးပါ” လို့ ပြောတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ စကားဝိုင်းတိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
Legacy
Legacy ဆိုတဲ့စကားကို သူ့ကို မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက အပြုံးနဲ့ ပယ်ချတယ်။
“Legacy ဆိုတာ စကားကြီးလွန်းတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နည်းနည်းတော့ မော်တော်နဲ့ ကြည့်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာ လူတချို့က ကျွန်တော့်ကို—အခြေအနေခက်တယ်လို့ ပြောပြီး မထိုင်ဘဲ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတိရမယ်ဆိုရင်—ဒါပဲ လုံလောက်တယ်”
ပြီးတော့ မေးခွန်းကို ပြန်လှည့်တယ်။ “Italy အနေနဲ့၊ international community အနေနဲ့ Myanmar ထဲမှာ ဆက်ပြီး relevance ရှိနေဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာတွေ့ရမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ Window ကို မပိတ်ဘဲ ထားရမယ်။ Myanmar လူတွေ အတွက် အဆိုးဆုံးက isolate ဖြစ်သွားတာပါ။ အဲ့ဒါ မဖြစ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်”
အနည်းငယ်အတွင်း Nicolò Tassoni Estense လေယာဉ်တက်သွားမယ်။ ဒါပေမယ့် သူနောက်မှာ ကျန်ခဲ့မယ့် window ကိုတော့ မပိတ်သင့်ဘူးလို့ သူအလေးထားပြောတယ်။
လေးနှစ်တာအတွင်း—သူက အဲ့ဒီ window ကို အမြဲဖွင့်ထားခဲ့တယ်။
Box: အကျဉ်းချုပ်
နာမည်: Nicolò Tassoni Estense
တာဝန်: Head of Mission, Embassy of Italy in Yangon
လုပ်သက်: ၃၁ နှစ်
Posting: ၇ နေရာ (India, Egypt, Japan, Republic of Congo, Myanmar စသည်)
Italy တက္ကသိုလ်တက်နေတဲ့ Myanmar ကျောင်းသား: ခန့်မှန်း ၅၀၀
Exhibition များ: 700 Years of Bonds Between Italy and Myanmar; From Light to Darkness — Burma; Rethink Beato
လာမည့်စာအုပ်: The Golden Thread Between Italy and Myanmar
ကိုယ်ပိုင်စာအုပ်: Lunario Birmano — A Burmese Almanac
ဓာတ်ပုံများနှင့် ပန်းချီများအားလုံးကို Nicolò Tassoni Estense မှ ပံ့ပိုးပေးထားသည်။
ဒီဆောင်းပါးကို MYANMORE Magazine Issue May/June 2026 မှာလည်း ထုတ်ဝေထားပါတယ်
ဤုဆောင်းပားကို မူလပင် myanmore.com တြင် ဖောဖြေပြခံသည်။
